Μια σειρά από τυχαία γεγονότα με έφεραν κοντά σε μια ομάδα ανθρώπων που θέλουν, να κάνουν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για να ζείς. Μου άρεσε η ιδέα και αποφάσισα να βοηθήσω. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην εικόνα που βλέπουμε γύρω μας…Θα προσπαθήσω να μεταφέρω εδώ τα κομάτια εκείνα που ελπίζω να ενδιαφέρουν.
_
ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ TH ΔΙΚΗ ΜΑΣ «REALPOLITIK»
ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΧΩΡΕΣ
Στις επιθέσεις λάσπης που γίνονται από διάφορες πολιτικές κατευθύνσεις αλλά και από πανικόβλητα κατεστημένα συμφέροντα, καθώς φοβούνται ένα συντριπτικό πολιτικό μήνυμα για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, εμείς οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε οι ίδιοι οι πολίτες να συγκρίνουν τις δικές μας πολιτικές επιλογές με τις πολιτικές επιλογές των άλλων κομμάτων. Η υπεράσπιση μιας άλλης προοπτικής της κοινωνίας είναι υπόθεση όχι μόνο των στελεχών των Οικολόγων Πράσινων αλλά και όλων των πολιτών που αγανακτούν όταν το “άσπρο” γίνεται “μαύρο” από συγκεκριμένους κύκλους που έχουν μάθει να πουλάνε “πατρίδα” για δικό τους όφελος. Δεν είναι τυχαίο που στελέχη κομμάτων όπως του λΑΟΣ εγκαταλείπουν το κόμμα λόγω των ακραίων αντιλήψεων του.
«ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ»
Ακροδεξιοί και εθνικιστικοί κύκλοι, πουλώντας «πατρίδα», προσπαθούν να αμαυρώσουν τις πολιτικές θέσεις των Οικολόγων Πράσινων, πετώντας λάσπη, δημιουργώντας συνθήκες «κοινωνικού λιντσαρίσματος» και απονέμοντας «πατριωτικά ένσημα» σε αυτούς που έχουν οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή. Τι πέτυχαν αυτές οι πολιτικές τους τόσα χρόνια; Βελτίωσαν τη θέση της χώρας μας ή οδηγηθήκαμε σε πολιτικές και εθνικές ήττες;
- Η παρoλίγον ήττα της ελληνικής επανάστασης του 1821, η δολοφονία ή η απειλή δολοφονίας ηγετών της ελληνικής επανάστασης, ακόμα και του Μακρυγιάννη, δείχνει ότι σε αυτή τη χώρα πρέπει να διδαχτούμε από τα λάθη μας και θα πρέπει να μπορούμε να συζητάμε ψύχραιμα για το τι είναι καλό για τη χώρα μας.
– Ο Βενιζέλος, μια σημαντική ιστορική προσωπικότητα, ήταν στόχος πολιτικής δολοφονίας, αλλά ευτυχώς δεν είχε την τύχη του Καποδίστρια ενός σημαντικού μεταρυθμιστή.
- Οι ακραίες αντιλήψεις οδήγησαν στο πραξικόπημα στην Κύπρο και την εισβολή των Τούρκων, τη δολοφονία ελληνοκυπρίων, τουρκοκυπρίων και ελλήνων.
- Οι εθνικιστικές φωνές κάλυψαν τις ψύχραιμες φωνές και η χώρα μας έχασε την ευκαιρία να υιοθετηθούν το 1991-1992 οι μετριοπαθείς και συμφέρουσες και για τη χώρα μας και για τη σταθερότητα και ειρήνη στα Βαλκάνια προτάσεις του πακέτου Πινέιρο που προέβλεπαν συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ για σύνθετη ονομασία, διασφάλιση των συνόρων και εξάλειψη κάθε πιθανότητας αλυτρωτικών διεκδικήσεων αλλά και διασφάλιση μακροχρόνιας καλής γειτονίας μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.
- Ανιστόρητες προσεγγίσεις συνεχίζουν να προωθούν τις ακραίες πολιτικές τους επιλογές σε σχέση με τις γείτονες χώρες, όπως αυτοί έμαθαν και πράττουν έως τώρα, προακλώντας μεγάλη ζημιά στη χώρα μας με μόνο στόχο προσωπικά, εκλογικά και κομματικά οφέλη. Φανταστείτε τον κύριο Παπαθεμελή ή τον κύριο Καρατζαφέρη («μαύρος εκδικητής» στα Τουρκικά με βάση την ετυμολογία της λέξης) να είναι αυτοί που θα «λύσουν» το πρόβλημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας με τον κ. Γκρουέφσκι!!! Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι τέτοιες αντιλήψεις μπρορεί να επιλύσουν το θέμα;
-Ο κύριος Σαμαράς είναι σήμερα υπουργός αν και ευθύνεται για την «εθνική ήττα» της χώρα μας και υπόγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ συζήταγε με τον Μιλόσεβιτς το διαμελισμό της γειτονικής χώρας, κάτι που υποστήριζαν και μερικοί πολιτικοί στη χώρα μας. Και τολμούν παρόμοιοι κύκλοι να ρίχνουν λάσπη στοςυ Οικολόγους Πράσινους για το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.!
Εμείς οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ δεσμευόμαστε να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο για τη δημιουργιά γεφυρών επικοινωνίας μεταξύ της ελληνικής κοινωνίας και της κοινωνίας της γειτονικής χώρας, να ενθαρρύνουμε την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό, να υποστηρίξουμε τις ψύχραιμες φωνές και στις δύο πλευρές των συνόρων, να περιορίσουμε την επιρροή όσων πουλάνε «πατρίδα» ένθεν και ένθεν και να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα που ίσως θα διευκολύνει μελλοντικά μέσα από την αξιοποίηση της ευρωπαϊκής προοπτικής της γειτονικής χώρας την αλλαγή πορείας και την έξοδο από το αδιέξοδο.
Έτσι ως Οικολόγοι Πράσινοι δεσμευόμαστε ότι:
ü θα δώσουμε τον αγώνα μας στην Ευρωβουλή για οικολογική, δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη, για πράσινα Βαλκάνια, για την ειρηνική επίλυση των διαφορών με βάση το διεθνές δίκαιο,
ü θα συνεργαστούμε με τα άλλα Οικολογικά Πράσινα Κόμματα των γειτονικών χωρών (ΠΓΔΜ, Αλβανίας, Βουλγαρίας, Τουρκίας κλπ)
ü θα πιέσουμε από κοινού με τα πράσινα κόμματα και την κοινωνία των πολιτών τις κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών να υιοθετήσουνε πιο βιώσιμες πολιτές για την περιοχή
ü θα σταθούμε εμπόδιο στους εθνικιστές και πατριδοκάπηλους όπου και αν βρίσκονται
ü θα συνεργαστούμε με τις ειρηνικές οργανώσεις στις χώρες αυτές και θα δημιουργήσουμε γέφυρες επικοινωνίας και διαλόγου
ü θα προτείνουμε εφικτές λύσεις και κοινές δράσεις (π.χ. ποδηλατοδρομίες, εκπαιδευτικά σεμινάρια, ημερίδες, αλληλογνωριμία κλπ.)
Και θα προωθήσουμε συνεκρικές πράσινες λύσεις σε όλα τα θέματα
ü περιβαλλοντολογικά (για καθαρούς ποταμούς, καθαρές λίμνες, καθαρές θάλασσες και καθαρό αέρα)
ü για την προστασία των δασών και των φυσικών περιοχών στα σύνορά μας και στις δύο πλευρές των συνόρων,
ü για την ανάπτυξη του οικολογικού τουρισμού
ü για τη δημιουργία ενός κοινού Βαλκανικού Χώρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας που θα αποκλείσει και την πιθανότητα πορώθησης πυρηνικών εγκαταστάσεων και νέων μονάδων ορυκτών καυσίμων
ü για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων πράσινων θέσεων εργασίας στα Βαλκάνια μέσα από πράσινες κατευθύνσεις στην οικονομία
ü για την ανάπτυξη μιας κουλτούρας σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
ü για τη μεταξύ μας συνεργασία σε όλα τα επίπεδα σε θέματα πράσινης ενέργειας, διαχείρισης των νερών, ανακύκλωσης, βιολογικής γεωργίας, πράσινων μεταφορών κα
Μια τέτοια διαδικασία είναι πιθανόν να έχει δημιουργήσει σε κάποια χρόνια καλύτερες προϋποθέσεις για μια λύση που και οι δύο κοινωνίες θα εκλάβουν ως ικανοποιητική, ότι δεν ητήθηκε καμία κοινωνία, ότι δημιουργεί προϋποθέσεις για να ζήσουν καλύτερα οι δυο λαοί σε ααφαλή αλλά ανοικτά σύνορα στο δρόμο για την ευρωπαϊκή προοπτική ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων.
Εμείς είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τον απολογισμό μας μετά από 5 χρόνια, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είναι όμως έτοιμες να κάνουν τον πολιτικό απολογισμό τους για την ήττα στην οποία οδήγησαν με τις ακραίες και αδιέξοδες πολιτικές τους που ακολουθήθηκαν εδώ και 20 χρόνια;
-Ακαραίες αντιλήψεις σαν κι αυτές του κυρίου Παπαθεμελή και του κυρίου Καρατζαφέρη μπορούν να βοηθήσουν στη λύση; Φυσικά και δεν μπορούν γιατί αν υπήρχε έστω και μία πιθανότητα θα το είχαν κάνει τόσα χρόνια. Ως Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε μια υπεύθυνη πολιτική που θα βασίζεται και θα αξιοποιεί το διεθνές δίκαιο, πολιτικές επαναπροσέγγισης και δημιουργία ςγεφυρών αλληλοκατανάοησης, το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής αλλά και ανάδειξης των κοινών συμεφερόντως αντί στην εμμονή στα προβλήματα και τις φοβίες. Η στρατηγική των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ για τις διεθνείς σχέσεις αστιάζει στην προβολή και ανάδειξη του κοινού μέλλοντος, ιδιαίτερα της εποχή της οικονομικής κρίσης και της κλιαμτικής αλλαγής που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα για την ασφάλεια τα θέματα της προστασίας του κλίματος, της προστασίας του περιβάλλοντος και την υιοθέτησης πράσινων λύσεων. Δίνουμε έμφαση και περισσότερη αξία και περιεχόμενο στα κοινά μας προβλήματα και συμφέροντα (που έχουμε με τους γείτονές μας) και θα έχουν συνεισφέρει περισσότερο θετικά για το συμφέρον της χώρας μας και των πολιτών μας αλλά και για την επίλυση/άμβλυνση των προβλημάτων.
Η ψυχολογία του χρήματος
Η κρίση μπορεί να μην οδηγήσει στην επανάσταση αλλά φέρνει στην επικαιρότητα μια άλλη πλευρά την ανθρώπινης ψυχογεωγραφίας: το χρήμα και την διαχείρισή του τόσο σε μαθηματικό, όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο. Η πρόκληση σήμερα δεν είναι αν θα επιβιώσει ή θα μετεξελιχθεί ο καπιταλισμός, δεν είναι η επίλυση του διλήματος ελεύθερη αγορά ή κρατική παρέμβαση. Η πρόκληση είναι να επιτύχουμε μια ολότελα διαφορετική κοινωνική, οικονομική και συναισθηματική οριοθέτηση του ρόλου του χρήματος στην ζωή μας. Διότι είναι δίκοπο μαχαίρι. Από την μια χωρίς ελεύθερη κυκλοφορία του χρήματος δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία και ουσιαστική ανθρώπινη ελευθερία αυτοπραγμάτωσης. Από την άλλη το κυνήγι του χρήματος ξυπνάει, ενεργοποιεί και φέρνει στο φώς τα χειρότερα ανθρώπινα ένστικτα. Πρέπει να καταργήσουμε την έλλειψή του και να απελευθερώσουμε την ανθρώπινη κοινωνία από τον φόβο, την στέρηση και την ανέχεια. Αλλά και πρέπει να βάλουμε όρια στην συσώρευσή του για να εξαλείψουμε τη μάστιγα της απληστίας και της εκμετάλλευσης.
Five Misconceptions
Five Misconceptions
* The trouble with the economy is that the banks aren’t lending. The reality: The economy is in trouble because American consumers and businesses took on way too much debt and are now collapsing under the weight of it.
* The banks aren’t lending because their balance sheets are loaded with “bad assets” that the market has temporarily mispriced. The reality: The banks aren’t lending (much) because they have decided to stop making loans to people and companies who can’t pay them back.
* Bad assets are “bad” because the market doesn’t understand how much they are really worth. The reality: The bad assets are bad because they are worth less than the banks say they are.
* Once we get the “bad assets” off bank balance sheets, the banks will start lending again. The reality: The banks will remain cautious about lending, because the housing market and economy are still deteriorating. So they’ll sit there and say they are lending while waiting for the economy to bottom.
* Once the banks start lending, the economy will recover. The reality: American consumers still have debt coming out of their ears, and they’ll be working it off for years.
James Galbraith
Κευνς, Φρίντμαν ή Μαρξ
Από την Ημερησία
Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος στις οικονομίες
18/2/2009 2:14:22 μμ
Καλώς ήλθατε στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο στις οικονομίες και τις αγορές, λέει ο Richard C. Young συγγραφέας του βιβλίου best-seller της επενδυτικής στρατηγικής στις ΗΠΑ με τίτλο «Financial Armadillo Strategy».
«Ποτέ άλλοτε από τον Πόλεμο στο Βιετνάμ ο κόσμος δεν ήταν τόσο χωρισμένος. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού μια οικονομική κρίση δεν έχει λάβει τόσο τεράστιες παγκόσμιες διαστάσεις», σημειώνει.
Οι διαστάσεις της σημερινής παγκοσμιοποίησης δεν συγκρίνονται με εκείνες του ’30. Αλλά σίγουρα ο ρόλος του κράτους είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τότε, γι’ αυτό και οι «ειδικοί» ελπίζουν η σταθεροποίηση να έρθει από ‘κει.
Οι κρατικές δαπάνες το 1930 ήταν 2,5% του ΑΕΠ στις ΗΠΑ, τώρα είναι στο 20% του ΑΕΠ. Αλλά και πάλι τα προβλήματα της επέκτασης της προηγούμενης περιόδου δείχνουν ότι η λύση δεν έρχεται αυτόματα και εύκολα, καθώς τα μεγέθη των πολυεθνικών είναι κολοσιαία και δύσκολο να διασωθούν αφού θα απαιτούσε τεράστιο δημόσιο κόστος που δεν το φαντάζονταν το 1930 όταν οι “προβληματικές” επιχειρήσεις ήταν μικρότερες.
Οι κυβερνήσεις, λοιπόν, διοχετεύουν κρατικές “ενέσεις” ρευστότητας, οι κεντρικοί τραπεζίτες κατεβάζουν τα επιτόκια προς το 0%, αλλά τα στοιχεία σε ολόκληρο τον κόσμο δείχνουν πως η οικονομία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από αυτή που αναμενόταν αρχικώς, κάνοντας τα κόκαλα του Κέινς να τρίζουν.
Η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη (ΗΠΑ) παθαίνει απανωτά εμφράγματα, η Γηραιά Ήπειρος βρίσκεται στην κυριολεξία διασωληνωμένη στα κανάλια του δανεισμού, ενώ και οι βαλβίδες της λεγόμενης “νέας ατμομηχανής” της Κίνας… μπουκώνουν επικίνδυνα.
Κύρια ρίζα του προβλήματος παραμένει η εγγενής αδυναμία στις κερδοφορίες, όπως διέγνωσε ιστορικά πρώτος ο Μαρξ κι έχουμε εξηγήσει σε προηγούμενο σχόλιο (24/10).
Παρόμοια διλήμματα εγείρονται κι από τις μειώσεις των επιτοκίων που δεν δείχνουν να λειτουργούν.
Στη θεωρία αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει: θα ρίξει τις δόσεις των δανείων καταναλωτών και επιχειρήσεων. Αλλά στην πράξη δεν υπάρχει εγγύηση ότι οι τράπεζες θα “περάσουν” αυτά τα οφέλη στους δανειολήπτες ή στις επιχειρήσεις που έχουν δανείσει. Ούτε ότι αρκετοί από τους επιχειρηματίες δεν θα εκμεταλλευτούν το “φθηνότερο δανεικό χρήμα” και θα απολύσουν κόσμο ούτως ή άλλως.
Στις ΗΠΑ τα επιτόκια έχουν πέσει από το 5,25% τον περσινό Σεπτέμβριο στα όρια του 0%. Αλλά η ανεργία δεν έχει σταματήσει να ανεβαίνει, φτάνοντας στο 7,2% (υψηλό 16 ετών), καθώς το τελευταίο 12μηνο χάθηκαν συνολικά 2,5 εκατ. θέσεις εργασίας, ενώ το πιο εντυπωσιακό είναι ότι στην Ισπανία έχουν χαθεί το τελευταίο χρόνο 1 εκατ. θέσεις εργασίας.
Στην Ιαπωνία τα επιτόκια ήταν “μηδενικά”, για χρόνια, αλλά η οικονομία της δεν απέφυγε τη μακρόσυρτη στασιμότητα. Οι επενδύσεις βάλτωναν αφού τα κέρδη δεν ανέκαμπταν.
Οι μειώσεις που ανακοινώνονται μπορεί να δίνουν βραχυπρόθεσμες ελπίδες στις αγορές, αλλά πολλοί αμφιβάλλουν για τις μακρόχρονη αποτελεσματικότητα, οδηγώντας ξανά στην ανασφάλεια.
Ο κόσμος είναι ήδη σε πόλεμο
«Όσοι αρνούνται να παραδεχθούν την κατάσταση και να υπνοβατούν στις προσδοκίες της μελλοντικής ευφορίας θα γεράσουν φτωχότεροι», λέει ο Richard C. Young. «Οι υποστηρικτές του Ομπάμα μας λένε να μην ανησυχούμε. Ενα τρισ. δολ. Εδώ, ένα τρισ. εκεί, άλλο ένα παραπέρα και όλα θα είναι μέλι γάλα. Στην ουσία η κυβέρνηση μεταφέρει τον καρκίνο στις τσέπες του κόσμου».
«Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Ο καπιταλισμός κλονίζεται, τρεκλίζει, παραπαίει, όχι μόνο τα χρηματιστήρια. Οι κοινωνικές εκρήξεις είναι μπροστά και οι πολεμικές αναζωπυρώσεις καθώς είμαστε στην πρώτη μεγάλη κρίση της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης».
«Η Σομαλία καταρρέει, Στα σύνορα του γεμάτου με πυρηνικό εξοπλισμό Πακιστάν η κατάσταση είναι έκρυθμη. Η επέτειος από τα 20 χρόνια της εξέγερσης στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν συνδυάζεται με τον απίστευτο αριθμό των 10 εκατ. Ανέργων στην Κίνα που πλήττεται ραγδαία από την κρίση”, λέει ο Richard C. Young.
«Στην Ελλάδα στη Γαλλία οι εξεγέρσεις των νέων, των εργατών, των αγροτών έχει γίνει καθημερινότητα. Και οι εξαρτώμενες από τις πρώτες ύλες και τα εμπορεύματα χώρες όπως η Ζάμπια και η Νιγηρία βλέπουν τα ορυχεία να κλείνουν, δουλειές να πετσοκόβονται από εταιρείες όπως οι Chevron και Royal Dutch Shell που αποσύρονται».
«Και σε αυτό το σημείο βρασμού παγκοσμίως ο πρόεδρος Ομπάμα υπόσχεται να στείλει 60.000 στρατεύματα από τις δυνάμεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Κίνας και του Πακιστάν, στο Αφγανιστάν.
Είναι σαν να βλέπεις ένα σπίρτο, έναν αναπτήρα να πλησιάζει το φιτίλι μιας βόμβας. Ο κόσμος είναι ήδη σε πόλεμο».
Είναι ένας πόλεμος που πυροδοτεί η ύφεση στο παγκόσμιο εμπόριο την τελευταία 25ετία. Είναι ένας πόλεμος σαν όλους τους πολέμους αυτών που έχουν ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν.
Αυτογκόλ
Γιατί, όμως, οι Κεντρικές Τράπεζες εμφανίζονται τόσο αναποτελεσματικές, σαν να έχουν χάσει τη δυνατότητα να διαχειρίζονται τις διακυμάνσεις της οικονομίας ;
Στο περιοδικό Monthly Review, στο τεύχος Μάη 2008, ένας ερευνητής που εργάζεται για το συνδικάτο SEIU στις ΗΠΑ, ο Karl Beitel παρουσιάζει μια λεπτομερειακή ανάλυση των αλλαγών που έφερε στο τραπεζικό σύστημα η τεράστια πιστωτική επέκταση των τελευταίων δέκα χρόνων. Ανάμεσα στο 1998 και στο 2006, τα νοικοκυριά στις ΗΠΑ φορτώθηκαν περισσότερα χρέη απ’ όσο τα προηγούμενα 30 χρόνια (σε πραγματικές, αποπληθωρισμένες τιμές).
Αυτή η διάχυση της τεράστιας πιστωτικής επέκτασης αρχικά θεωρήθηκε εκπληκτική καινοτομία που επέτρεπε την ασφαλέστερη διαχείριση των κινδύνων από κακοπληρωτές. Αλλά στην πράξη, όταν άρχισαν να σκάνε τα κανόνια στην αγορά στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, αποδείχθηκε ότι υπήρχε διπλό πρόβλημα.
Πρώτο, η αβεβαιότητα για το ποιος έχει στα χέρια του τα προβληματικά δάνεια μετατράπηκε σε αυτογκόλ γιατί οι τράπεζες δεν ήξεραν ποιος είναι φερέγγυος πελάτης και ποιος όχι. Έτσι έπαψαν να δανείζουν σε όλους, η διατραπεζική αγορά στέγνωσε και οι πιέσεις για οικονομική ύφεση γενικεύτηκαν και απλώθηκαν πιο γρήγορα.
Δεύτερο, οι Κεντρικές Τράπεζες έχασαν ορισμένα παραδοσιακά εργαλεία με τα οποία μπορούσαν να εποπτεύουν και να βοηθούν το τραπεζικό σύστημα. Τα δάνεια που περνούσαν στα χέρια των (Special Investment Vehicles – SIV) έπαψαν να υπάρχουν στα βιβλία των τραπεζών και έτσι ο λόγος αποθεματικών προς δάνεια με τον οποίο οι Κεντρικές Τράπεζες παρακολουθούσαν το ρυθμό πιστωτικής επέκτασης έχασε το νόημα του. Το ίδιο ισχύει με το λόγο κεφαλαίων προς δάνεια.
Όσο κι αν οι Κεντρικοί Τραπεζίτες προσπάθησαν να εκσυγχρονίσουν τον έλεγχο τους επιβάλλοντας τον κανονισμό Βασιλεία ΙΙ (από την πόλη της Ελβετίας όπου υιοθετήθηκε ο νέος κανονισμός), στην πράξη το «παρατραπεζικό σύστημα» με τις SIV, τα Hedge Funds και τα ειδικά ομόλογα ήταν μια επέκταση του τραπεζικού συστήματος έξω από τον έλεγχο των Κεντρικών Τραπεζών έτσι όπως είχε διαμορφωθεί μετά το Κραχ του 1929.
Κέινς ή Μαρξ
Σήμερα μας λένε πως ακόμα κι αν χρειαστεί μια μεγάλη επιχείρηση διάσωσης του τραπεζικού συστήματος το κόστος θα είναι ένα μικρό ποσοστό του ΑΕΠ των ΗΠΑ και μια μικρή επιβάρυνση για τον προϋπολογισμό τους. Τώρα όμως η παρέμβαση στις ΗΠΑ υπολογίζεται να φτάσει τα 3 τρισ. δολ.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες ότι τάχα αυτά ήταν προβλήματα του παρελθόντος και τώρα μπορούμε να ανακαλύψουμε ξανά τον Κέϊνς. Η σημερινή οικονομική κρίση ξαναφέρνει με πολύ γρήγορους ρυθμούς στην επιφάνεια τα παλιά προβλήματα της δημοσιονομικής κρίσης.
Παρά το γεγονός ότι σήμερα οι βασικές χώρες της Ε.Ε έχουν κοινό νόμισμα το ευρώ, το κόστος του κρατικού δανεισμού για χώρες με υπερχρεωμένους προϋπολογισμούς εκτοξεύεται προς τα πάνω. To στόρι της Ελλάδας-Subprime και του ευρωομόλογου είναι χαρακτηριστικό.
Η Ιστορία, πάντως, δείχνει ότι η κεϊνσιανή πολιτική δεν μπόρεσε να δώσει λύση στην κρίση του στασιμοπληθωρισμού του 1970 αφήνοντας πεδίο δράσης στο μονεταρισμό…
Πλέον η επιστροφή στην προσέγγιση του Μαρξ (εγγενής αδυναμία στις κερδοφορίες) ίσως να έχει προτεραιότητα απέναντι στην επιστροφή στον Κέϊνς, στήνοντας τις προοπτικές των εναλλακτικών λύσεων με τα πόδια κάτω και το κεφάλι πάνω -κι όχι το ανάποδο…
Κώστας Σαρρής, ksarris@pegaus.gr
Αυξάνονται τα κρούσματα ρατσιστικής βίας
Οι μαρτυρίες Πακιστανών που έπεσαν θύματα επίθεσης από ομάδες νεαρών στις γειτονιές της Δυτικής Αθήνας
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ | Αθήνα – Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009 [εκτύπωση]
Στα βρώμικα και απωθητικά σοκάκια του ιστορικού κέντρου των Αθηνών δεκάδες Πακιστανοί- ανάμεσα σε μια πληθώρα φυλών- «κόβουν» βόλτες σε μικρές παρέες. Η ευφυής ειρωνεία της ιστορίας τούς θέλει να κινούνται πλησίον της οδού Μενάνδρου, δηλαδή σε έναν δρόμο αφιερωμένο σε έναν από τους επιγόνους του Μεγαλεξάνδρου, που είχε βασιλέψει τους «εν Μηδία και εν Περσίδι» και αργότερα ανήχθη σε θεότητα από τους βουδιστές με το όνομα Μιλίνδας.
Εκεί, στην Κρετίνου και στην Αναξαγόρα, ανάμεσα σε παλιές εισαγωγικές εταιρείες και καταστήματα με φθηνά ρούχα από μικρές βιοτεχνίες που παλεύουν να επιβιώσουν και σε μια μικρή αγορά από τηλεφωνεία, τουριστικά πρακτορεία, μπακάλικα και Ιnternet cafes που λειτουργούν άνθρωποι από την Ανατολή, βρίσκονται συγκεντρωμένα τα γραφεία και τα στέκια τους.
Πάνω από τη στοά, στον πρώτο όροφο μιας παλιάς οικοδομής, οι Πακιστανοί μάς κερνούν τσάι και τζελέμπι, ένα γλυκό του Πακιστάν, που στη γεύση μοιάζει με τη δική μας τουλούμπα. Σε μια σειρά καρέκλες κάθονται δύο μεσήλικοι και άλλοι δύο νεαροί, όλοι τους από την ασιατική χώρα. Στα πρόσωπά τους αποτυπώνονται δύο πράγματα: το πρώτο είναι τα δύο κύματα μετανάστευσης που τους έφεραν στη χώρα μας- το προδίδουν άλλωστε και οι διαφορετικές τους ηλικίες. Το δεύτερο είναι οι τραυματισμοί από το ρατσιστικό μένος μιας παρέας πιτσιρικάδων η οποία «δραστηριοποιείται» στο Αιγάλεω.
Εδώ και ημέρες στις γειτονιές του Αιγάλεω, αλλά και του Κολωνού, κατεγράφη μια σειρά επιθέσεων κατά Πακιστανών από νέα παιδιά, κάποια εκ των οποίων και μαθητές σχολείου. «Εμείς οι Πακιστανοί είμαστε ήσυχοι, δεν πίνουμε, δεν ενοχλούμε κανέναν. Η θρησκεία μας μιλάει για ειρήνη και σεβασμό. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί γινόμαστε στόχος» μας λένε. Πάνε σχεδόν δύο χρόνια πια που οι γειτονιές της Δυτικής Αθήνας, και όχι μόνο, βλέπουν τους Πακιστανούς να μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίο τράγο αφού τα κρούσματα ρατσιστικής βίας βαίνουν αυξανόμενα.
«Βρισκόμουν κοντά στο άλσος του Αιγάλεωόταν 10-12 νεαροί, γύρω στα 20,με σταμάτησαν και χωρίς να πουν τίποτεάρχισαν να με χτυπάνε ασταμάτητα.Μου πήραν 200 ευρώ και το κινητό μου και έφυγαν» διηγείται ο κ. Μαζάρ Ικμπάλ, ένας πενηντάρης βιομηχανικός εργάτης που κοντεύει να συμπληρώσει δεκαετία στην Ελλάδα.
Δίπλα του ένας νεαρός στέκεται παγωμένος με τα μάτια στο πάτωμα, ενώ το κεφάλι του είναι γεμάτο ράμματα. Είναι ο κ. Μοχάμεντ Σαντζάτ, κάτοικος Ελλάδας εδώ και λίγους μήνες που «κυνηγάει το μεροκάματο από εδώ και από εκεί». «Βρισκόμουν κοντά στο Μπαρουτάδικοόταν με σταμάτησε μια παρέα νέων και μου είπαν:“Αστυνομικοί”. Εβγαλα τα χαρτιά μου να τους τα δείξω και άρχισαν να με βαράνε με ξύλα.Οταν τελείωσαν, έφυγαν» λέει ο κ. Σαντζάτ.
Ο κ. Ζαφάρ Ουλάχ ζει στην Ελλάδα περίπου δέκα χρόνια, εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής και μένει στο Αιγάλεω. Ο κ. Ουλάχ δέχθηκε επίθεση στο σπίτι του. «Εβγαινα από το σπίτι όταν μου επιτέθηκαν δύο άτομα. Ενας με κρατούσε από το χέρι και ο άλλος με βαρούσε.Μου πήραν τα χρήματα που είχα πάνω μου και μετά ήρθε ένα αυτοκίνητομέσα στο οποίο υπήρχε ένα ζευγάρι και τους μάζεψε» περιγράφει τη δική του περιπέτεια ο κ. Ουλάχ, ο οποίος είχε την ατυχία να κουβαλάει πάνω του το μηνιάτικό του (850 ευρώ) εκείνη την ημέρα.
Τ ελευταίος στη σειρά κάθεται ο κ. Αμτζάντ Τζαβέντ. Στους λίγους μήνες που βρίσκεται στην Ελλάδα και δουλεύει στην οικοδομή ο νεαρός Τζαβέντ πρόλαβε να γνωρίσει και τη σκληρότητα του ρατσισμού. «Ηταν 3 Μαρτίου όταν βγήκα από το σπίτι και πήγαινα στο περίπτερο για τσιγάρα.Εκείστην πλατεία με πλησίασαν οκτώ άτομα και άρχισαν να με βαράνε για να μου πάρουν τα λεφτά.Από ένα σημείο και μετά δεν θυμάμαι τίποτα.Μόνο ότι σε κάποια στιγμή με άφησαν και έφυγαν» διηγείται. Αν και ήδη έχουν περάσει δέκα ημέρες από την επίθεση, η μύτη του Τζαβέντ δεν έχει συνέλθει από τον ξυλοδαρμό.
Τα θύματα των επιθέσεων περιγράφουν τους δράστες ως μια ομάδα 15 ατόμων, με δύο κοπέλες ανάμεσά τους, γύρω στα 20-22. «Το μόνο που ζητάμε είναι Δικαιοσύνη.Να μη μας κυνηγούν κάθε μέρα» λένε οι Πακιστανοί. Εχθρικά δεν αντιμετωπίζουν τους μετανάστες μόνο οι ομάδες που τους επιτίθενται αλλά και η Αστυνομία, η οποία όποτε επιχειρούν να καταγγείλουν μια επίθεση εις βάρος τους είτε προσπαθεί να τους αποθαρρύνει από το να καταθέσουν μηνύσεις είτε δεν διερευνά καθόλου τις καταγγελίες τους. «Η Αστυνομία όλο μας λέει: “Ελάτε αύριο”. Δεν μας αφήνει να δώσουμε κατάθεση.Με το ζόρι κάνουμε τις μηνύσεις» σημειώνουν. «Μας έχει συμβεί στο Αιγάλεω, στον Ασπρόπυργο,στην Ελευσίνα.Οι σκοποί στο τμήμα μάς λένε ότι δεν υπάρχει αστυνομικός μέσα, ότι έχουν βγει όλοι περιπολία» σημειώνει ο πρόεδρος του Συλλόγου «Ομόνοια» κ. Αφζάλ Μπατί.
«Αν μας δείρουν και μιλήσουμε, τρώμε κι άλλο ξύλο»
[«Εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους» λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ (ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ/ ΕURΟΚΙΝΙSSΙ) ]
«Εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους» λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ (ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ/ ΕURΟΚΙΝΙSSΙ)
Πριν από μερικές ημέρες, για πρώτη φορά τα τελευταία δύο χρόνια που παρατηρείται έξαρση κρουσμάτων ρατσιστικής βίας στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας, με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, προφυλακίστηκαν δύο νεαροί που κατηγορούνται για συμμετοχή στις πρόσφατες επιθέσεις. Εναντίον τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για «ληστείες και πρόκληση σωματικών βλαβών κατά συρροή από κοινού».
Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι ότι τις ίδιες ημέρες που σημειώνονταν τα περιστατικά στο Αιγάλεω, λίγο πιο πέρα, στον Κολωνό, πολυάριθμη ομάδα μαθητών λυκείου της περιοχής επιτέθηκε και ξυλοκόπησε Πακιστανούς και κατέστρεψε το σπίτι τους. Το χειρότερο, ανάμεσα στους μαθητές δεν ήταν μόνον Ελληνες αλλά και αλλοδαποί δεύτερης γενιάς, γόνοι μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Επισήμως αυτή η επίθεση δεν έγινε ποτέ αφού ουδείς την έχει καταγγείλει (πέρα από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φ. Κουβέλη που έφερε το θέμα στη Βουλή), το ζήτημα όμως απασχολεί σοβαρά πια την εκπαιδευτική κοινότητα. Σε μια προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα εκπαιδευτικοί ανέλαβαν την πρωτοβουλία να οργανωθεί προβολή της αντιρατσιστικής ταινίας «Η ζωή, τα προβλήματα και τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων». Ακόμη στο πλαίσιο αναστροφής του κλίματος παρουσιάστηκε έκθεση φωτογραφίας και έγινε συζήτηση με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών και μαθητών.
Αν και οι παθόντες δυσκολεύονται να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί οι ομοεθνείς τους γίνονται θύματα ρατσιστικής βίας, ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ δίνει μια εξήγηση: «Πλέον εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους. Επιπλέον η είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή έδωσε δύναμη σε αυτούς που θέλουν να μας διώξουν» σημειώνει. «Ωστόσο,αν δεν σταματήσουν όλες αυτές οι επιθέσεις,θα γίνει κακό.Πρέπει όσοι εμπλέκονται σε αυτές να τιμωρηθούν για να μάθουν» τονίζει και προσθέτει: «Δεν γίνεται όποτε μας βλέπουν να τρίβουν τα χέρια τους και να μας χτυπάνε,ούτε βέβαια η Αστυνομία να μη μας επιτρέπει να κάνουμε μηνύσεις».«Αν μας δείρουν και μιλήσουμε,τρώμε κι άλλο ξύλο.Η αδράνεια της Αστυνομίας ενθαρρύνει και επιβραβεύει τους ρατσιστές» λέει ο κ. Ασλάμ.
Στην ερώτηση τι οπλίζει το χέρι παιδιών και επιτίθενται στους συμπατριώτες του η απάντησή του είναι απλή αλλά αποκαλυπτική: «Τα παιδιά ούτε ξέρουν τι θέλουν.Κάποια το περνούν για παιχνίδι.Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να μορφωθούν και να σέβονται τους νόμους.Είναι ο μόνος τρόπος».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=260920
Εικονα
Recent Posts
Recent Comments
- nibal:Xerete tha ithela na sou kanw
- Fileleftheros:Administrator, νομίζω π
- Administrator:τόσες μέρες έχω
- George Polychronopoulos:Είναι σαφές ότι
- viosakis:Αγαπητοι σχολιο
